Wat is een nekplooimeting?

De nekplooimeting is een onderzoek bij het ongeboren kind (prenatale screening). Hiermee kunt u laten inschatten hoe groot de kans is op een kind met een aangeboren afwijking. De uitslag geeft dus geen zekerheid.
De nekplooimeting is tegenwoordig vaak onderdeel van de combinatietest.

De nekplooimeting gebeurt tussen de elf en veertien weken zwangerschap. In het ziekenhuis maakt een echoscopist een echo van het kindje in uw buik. Tijdens dit onderzoek meet zij de dikte van de nekplooi van het kind. De nekplooi is de vochtophoping in de nek. Hoe dikker de nekplooi, hoe groter de kans op een aangeboren afwijking. Gewoonlijk is de nekplooi minder dan 3 mm dik. Bij een nekplooi van 3 mm of meer is de kans groter dat het kind een chromosoomafwijking heeft. Bijvoorbeeld het downsyndroom. De nekplooimeting geeft ook informatie over de kans op andere afwijkingen, zoals Turner syndroom of een aangeboren hartziekte.

U krijgt direct de uitslag van het onderzoek te horen. Als de berekening aangeeft dat de kans op een kind met het syndroom van Down groter is dan 1 op 200 valt u in de risicogroep. Als u zeker wilt weten of uw kind de afwijking ook echt heeft, kunt u kiezen voor een vervolgonderzoek, zoals een vlokkentest of vruchtwaterpunctie.

Bij een echo om de zwangerschapsduur te bepalen kijkt de echoscopist vaak ook al even naar de dikte van de nekplooi. Wilt u liever niet weten of uw ongeboren kind mogelijk een afwijking heeft? Meld dat dan van tevoren even. 

Wilt u een nekplooimeting bij uw kind laten doen, vraag dit dan aan uw arts of verloskundige. Die kan u doorverwijzen naar een ziekenhuis dat dit onderzoek doet.