MarkJan had eindelijk zijn 'droombaan' bij de politie. Maar het gaat niet goed. "Ik vraag niet zo snel hulp. Mijn houding was: ik moet niet zeuren, ik kom net kijken. De trend was telkens doorgaan en niet klagen. Dan maar even op je tanden bijten. Werken moet gewoon." Het wordt MarkJan bijna fataal.

"Op een gegeven moment ben je 22 uur per dag bezig. Ik maakte weliswaar niks af, begon ergens aan en sloot het niet goed af." Als MarkJan lichamelijk goed ziek wordt en uiteindelijk bij het bedrijfsmaatschappelijk werk terecht komt, blijkt zijn gedrag een symptoom van manische depressiviteit te zijn. Onderzoeken wijzen uit dat hij een bipolaire stoornis heeft. " Je kunt niet stoppen met dingen doen. De consequentie is dat je jezelf zo uitput dat je in een vicieuze cirkel komt waarin het steeds slechter gaat."

MarkJan moet stoppen met het politiewerk, wat hij heel moeilijk vindt. "Ik was zeer depressief en boos op alles en iedereen. Vooral op mezelf. Dat dit mij gebeurd was, terwijl ik altijd zo mijn best deed. Nog moeilijker vond ik het, dat ik de baan die ik altijd wilde door mijn vingers voelde glippen. Dat heb ik heel lang ontkend, want ik was er heilig van overtuigd dat ik met het werk bij de politie door zou gaan. Het duurde lang voor ik dat los kon laten. Dat is zo moeilijk, daar moet je doorheen. Je staat met het verlies van je baan een stukje macht af. Dat je gekend en herkent wordt door mensen. Dat je iets te zeggen hebt."

Vier jaar later is MarkJan voorzichtig weer aan het werk. Niet bij de politie, maar in een sportzaak:  "Met heel veel tijd en medicatie is het beter geworden, ook dankzij het sporten. Heel langzaam word je steeds weer sterker. Zonder medicijnen had ik niet uit dat dal kunnen klimmen."